7 jaar verder …

Ik likte de boter van je nek en wist da ‘k te ver ging Ma soms is weten da ge moe stoppen, nie genoeg om der effectief een punt achter te zetten ‘k Heb veel te lang en veel te veel geprobeerd om der een punt achter te zetten En nu staan w’ier, 7 jaar... Continue Reading →

Advertenties

Rijden naar hartzeer. – Slam Poetry

'k Wist op voorhand wa dak mijn eigen aandeed. Ik stap in mijnen auto onderweg naar hartzeer, Wetende da'k mijn eigen weer saboteer, Ma voor da'k tegen mijn eigen wil weer protesteer, Ben 'k al lang vertrokken. Ik besef da tegen da'k terugkeer, ik een beetje kapot zal zijn. Maar ik blijf rijden. Ik blijf... Continue Reading →

Uwe zever

Ge konnet amal goe uitleggen Ma ge had moete wete da al uwe zever ging uitkomen. En terwijl dak veel kan verdragen, wist 'k da 'k et 1 van dees dagen gewoon moej ging zijn. Ma ge dacht da 'k ging blijven. Da 'k me mijn voete laat spelen, da g' u eigen mocht delen,... Continue Reading →

Uw mes

Ik wou dat ik klein was, zodat ik alles rond me als groots ga zien. Misschien verandert dat mijn beeld van mensen, Hoe ze alles verpesten. Ik wou dat ik klein was, zodat ik alles rond me als groots ga zien. Misschien verandert dat mijn beeld van jou. Alhoewel.. Ik denk niet dat dat kan.... Continue Reading →

Masker

Ik heb nog steeds het masker dat je me gaf Ik had toen al moeten weten dat daar jouw gezicht achter zat Want het was het eerste dat ik van je kreeg Alsof je me toen al wou zeggen, dat jouw gezicht hetzelfde was: Niet echt. Ik keek ernaar en zag wat ik bij jou... Continue Reading →

U spelleke schaken

Ik zit gans den tijd na te denken wa dak over u moen zeggen. Vroeger ak ne gansen boek geschreven, Nen hoop slijk over u heen gesmeten, En nou kant mij lijk gene kloot niemeer schelen. Ik zat tijdens al die weken mijne kop te breken, Om inspiratie te smeken, Voor een stom meke dat... Continue Reading →

Ik weet het niet. – Poezië

Ik weet het soms niet meer, wat ik voelen moet. Ik wil woorden op papier zetten De deur steeds op een kier zetten Ze heel graag kunnen toesmijten En alle schuld aan jou wijten Ik wil graag eens kunnen nee zeggen Me niet meer voelen als dievegge Mezelf de ogen open trekken En zien dat... Continue Reading →

Unspoken – A poem

I can't help but feel Feel like I'm worthless I can't help but scream Screams not escaping my mouth I can't help but cry For not understanding I can't help but wonder What was on your mind I can't help but think That I'm not important I can't help but ask you many things But... Continue Reading →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑